© Shutterstock
In het Australian Capital Territory (ACT) heeft de lokale regering een opmerkelijk wetsvoorstel ingediend dat hondeneigenaars zou verplichten om minstens drie uur per dag met hun dier door te brengen. Dat meldt ABC Net. “Het is goed dat er hierdoor wordt gedebatteerd over dierenwelzijn, al vraag ik me wel af hoe dit ooit zou kunnen worden gehandhaafd”, zegt hondengedragskundige Sedrick Vangronsveld van Kwispeltherapie.
Kwaliteit boven kwantiteit
Het wetsvoorstel bepaalt dat eigenaren hun hond “dagelijks gedurende een redelijke tijd (minstens drie uur) menselijk contact moeten bieden”. Hondengedragstherapeut Sedrick Vangronsveld plaatst hier kanttekeningen bij. “Hoe vul je die drie uur in? Gewoon in dezelfde ruimte zitten met je hond terwijl je je dagelijkse bezigheden uitvoert, is iets totaal anders dan samen wandelen, in de tuin spelen of snuffelactiviteiten doen. Wat quality time is, verschilt sterk van hond tot hond: de ene wil vooral rustig op de zetel liggen met zijn eigenaar, terwijl de andere juist veel beweging en stimulatie nodig heeft.”
Sedrick betwijfelt ook of drie uur wel genoeg is. “Als je erover nadenkt, betekent dit dat een hond de overige 21 uur zonder menselijk contact zou mogen doorbrengen Dat is enorm lang.”
Honden zijn sociale dieren
Als gedragstherapeut raadt Sedrick zijn klanten aan om hun hond niet langer dan vier uur onafgebroken alleen te laten. Daarbij wijst hij erop dat in de Europese richtlijnen voor laboratoriumhonden staat dat zij niet langer dan vier uur alleen mogen worden gelaten. “Langer wordt gezien als dieronwaardig. Toch laten veel gezinnen hun hond dagelijks acht à negen uur alleen omwille van hun werk.” Bovendien zijn honden van nature sociale dieren. “Niet alleen dat, we hebben ze ook nog eens genetisch geselecteerd om afhankelijk te zijn van mensen”, benadrukt Sedrick. Voor honden is ‘alleen zijn’ dus niet vanzelfsprekend. Sedrick is ervan overtuigd dat honden dit wel kunnen leren, maar toch waarschuwt hij voor de mogelijke gevolgen van voortdurend een hond lange periodes alleen te laten. “Dit kan leiden tot probleemgedrag, variërend van verveling, vernielzucht en overmatig blaffen tot stress of zelfs symptomen van depressie.”
Is een extra hond de oplossing?
Een tweede hond is volgens Sedrick geen wondermiddel tegen verlatingsgerelateerde problemen. “Ze kunnen elkaar bezighouden, maar dat vervangt niet de interactie met de mens. Bovendien lossen veel verlatingsgerelateerde problemen niet op door er een andere hond bij te nemen, omdat het vaak gaat om een specifieke hechting aan een persoon. Daarnaast kunnen honden ook elkaars negatieve gedrag overnemen, dus bestaat het risico dat beide honden overmatig gaan blaffen.”
Wat Sedrick dan wél aanraadt, is om de tijd met je hond op een kwalitatieve manier door te brengen. “Niet alleen met fysieke activiteiten, maar ook met mentale stimulatie. Je kunt bijvoorbeeld de helft van het dagelijkse voer geven via voedselverrijking. Denk daarbij aan zoekspelletjes, snuffelmatten, puzzels en likmatten. Tijdens wandelingen is snuffelen belangrijker dan kilometers maken: met hun neus verkennen honden immers de wereld.”
Bewustmaking
Hoewel Sedrick het positief vindt dat dit wetsvoorstel het welzijn van honden onder de aandacht brengt, acht hij de kans klein dat de wet erdoor komt. “Hoe ga je dat handhaven? Je kunt onmogelijk elke dag bij ieder hondenbaasje langsgaan ter controle. De nadruk zou moeten liggen op sensibilisering: mensen bewust maken van de noden en het welzijn van hun hond.”
Het wetsvoorstel ligt tot en met vandaag ter publieke inzage.
Tekst: Evi Maveau
