© Shutterstock
Vage beschrijvingen, ingewikkelde ingrediëntenlijsten en slimme marketingtermen… Maar wat zit er nu écht in het voer van je hond? Voedingsdeskundige Jordy Willemot onthult elke maand de geheimen van het etiket.
Op een ingrediëntenlijst kun je termen tegenkomen als ‘pluimveemeel’, ‘lamsvleesmeel’ of ‘vlees- en beendermeel’. Maar wat betekenen deze benamingen precies? En moet je zulke ingrediënten liever vermijden?
Vlees- en beendermeel ontstaat door dierlijke weefsels en botten te verwerken, te drogen en vervolgens te vermalen. Het resultaat is een droog product dat rijk kan zijn aan dierlijke eiwitten en mineralen. “Het woord ‘vlees’ moeten we daarbij wel anders bekijken dan hoe wij als consument naar vlees kijken”, zegt voedingsdeskundige Jordy Willemot. “Het gaat niet noodzakelijk om mooie stukken spiervlees.”
Dat betekent volgens Jordy echter niet dat de gebruikte grondstoffen ‘slecht’ zijn. “Bij de productie van vlees voor menselijke consumptie worden sommige delen niet gebruikt. Maar die kunnen voor een hond wel degelijk nutritionele waarde hebben. Botten leveren bijvoorbeeld calcium en fosfor, terwijl bepaalde organen rijk zijn aan vitaminen en mineralen.”
Het is volgens hem dan ook te kort door de bocht om te zeggen dat dierlijk meel gewoon ‘afval’ is. “Dat klopt niet. Bijproducten zijn niet automatisch minderwaardig. Een hond eet van nature immers ook meer dan alleen spiervlees.”
Veren, snavels en hoeven?
Wanneer je op een ingrediëntenlijst ‘lamsmeel’ of ‘lamsvleesmeel’ tegenkomt, geven die benamingen wel een aanwijzing over de gebruikte grondstof. Ze vertellen echter niet precies welke delen van het dier erin zitten of in welke verhouding. “Niet alle delen van een dier hebben dezelfde nutritionele waarde”, waarschuwt Jordy. “Organen kunnen bijvoorbeeld interessant zijn omdat ze rijk zijn aan bepaalde vitaminen en mineralen. Bot levert dan weer calcium en fosfor, terwijl spierweefsel vooral hoogwaardige eiwitten bevat.”
Delen zoals veren hebben dan weer een veel lagere nutritionele waarde. “Ze bestaan grotendeels uit keratine en zijn voor een hond moeilijk verteerbaar”, zegt Jordy. Hetzelfde geldt voor sterk verhoornde delen zoals hoeven.
Toch raadt hij aan om niet zelf conclusies te trekken over wat er precies in een bepaald meel zit. “Het is niet zo dat ‘pluimveemeel’ automatisch vooral uit snavels, klauwen en veren bestaat en ‘pluimveevleesmeel’ uitsluitend uit spiervlees. Zo eenvoudig ligt het niet.”
Kijk ook naar het asgehalte
Ook de analytische bestanddelen kunnen volgens Jordy extra informatie geven. “Een hoog asgehalte kan bijvoorbeeld een aanwijzing zijn dat er veel mineraalrijke grondstoffen aanwezig zijn, zoals bot.”
Maar ook hier is voorzichtigheid geboden. “Uit het asgehalte alleen kun je niet berekenen hoeveel bot er precies in de voeding zit. Het is hooguit een aanwijzing die je samen met de rest van het etiket moet bekijken.”
Transparantie als kwaliteitsindicator
Jordy pleit voor meer transparantie op het etiket. “Ik beschouw dat als een belangrijke kwaliteitsindicator”, zegt hij. “Hoe specifieker een fabrikant aangeeft welke dierlijke grondstoffen worden gebruikt, hoe beter de klant kan inschatten wat hij koopt.”
Vermeldt het etiket bijvoorbeeld ‘gedehydrateerd kippenvlees’ in plaats van ‘pluimveemeel’, dan krijgt de consument meer informatie over de exacte diersoort en het type grondstof. “Het is geen garantie dat zulke voeding ‘beter’ is, maar mijn voorkeur gaat naar een omschrijving die meer duidelijkheid geeft.”
