Schrijfster Jana Elza Wuyts ontmoet in de Spaanse bergen een zwerfhond die haar leven op z’n kop zet: Boef. Samen met haar man, Marnix Peeters, probeert ze het wilde dier te laten wennen aan het leven als huishond. Jaren later zijn de rollen omgedraaid en verhuizen Jana en Marnix naar de wereld van Boef: de natuur. Met zijn drieën wonen ze nu in de Pyreneeën. En Boef? Die inspireerde Jana om drie boeken te schrijven.
Hoe lang is het geleden dat jouw hond nog eens iets nieuws heeft geleerd?
Toen Boef door het oog van de naald is gekropen na het eten van drugsresten in de Antwerpse straten, hebben we ontzettend veel lieve berichten gekregen van lezers. Het deed deugd dat mensen ons verdriet opmerkten, en er zelfs even bij stilstonden door ons een simpel hartje of een lieve mail te sturen.
We kregen ook veel praktische adviezen. Van voedingsweetjes tot trainingstips: geloof me, met een boef als Boef hebben we alles geprobeerd. Hij is een geval apart, door zijn achtergrond.
Toen hij giardiasis had opgelopen na het eten van de uitwerpselen van de verwaarloosde dorpskatten (een buurvrouw voerde hen, maar weigerde hen te steriliseren) zei de dierenarts: “Vergeet het maar. Boef heeft zijn puppyjaar overleefd op kadavers, uitwerpselen en etensresten. Straatsnacken leer je hem niet af.”
Het beterde wel, maar de dokteres had gelijk: het is ons nooit helemaal gelukt. Boef is vliegensvlug en heeft altijd honger. Je zou zweren dat er labrador in zijn bloedlijn zit. Hij eet zelfs dingen die hij helemaal niet lust, zoals sla of garnalen. Dan trekt hij een vieze neus, maar speelt het toch naar binnen. Honger lijden vergeet je nooit.
Aan één advies uit de stoet socialemedia-adviezen waagden we ons nog niet: de muilkorf. Toen ik zei dat het misschien wel een goede suggestie was, kwam er een stroom van berichten los. Een vrouw zei: “Wat ben jij voor onverantwoord baasje, dat jouw hond met zo’n probleem nog zonder muilkorf rondloopt.” Dat hielp niet. Een ander zei: “Je gaat hem toch zeker niet zo’n rotding ombinden? Da’s veel te zielig!” Ook dat hielp niet. Om maar te zeggen: de meningen liepen geweldig uiteen, en god wat ligt het thema gevoelig.
Ik geef toe: als ik vroeger een hond met een muilkorf zag, deinsde ik terug. Stom, want een hond met een muilkorf is net superveilig, toch? Vaak bewijst het ook maar één ding: daar loopt een verantwoordelijk baasje. Je doet het niet voor je plezier.
Toevallig ontdekte ik net dat honden op de trein in Frankrijk en Spanje verplicht een muilkorf moeten dragen. Wij zijn al lang van plan om met Boef een treinreis te maken — hij reist niet graag met de auto. Ik waagde het erop en kocht een korf op Boefs maat. Niet dat hij hem voortdurend hoeft te dragen: ons Pyrenees bergdorp is geen gevaarlijke metropool. Maar als hij eraan gewend is, kunnen we hem beschermen op plekken waar het nodig is, en veilig laten meereizen, op plekken waar het verplicht is.
Een kennis die blindengeleidehonden traint, gaf ons tips. Traag opbouwen, veel belonen. Maak van de muilkorf een geliefd voorwerp. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar er is wel een lichtpuntje: ik was vergeten hoe leuk trainen is! Boef leert gráág — het is te zeggen: voor snoep danst de beer. Zolang er beloningen in het spel zijn, is hij een voorbeeldige student. Zit, poot, lig, af, langs, naast: toen ik hem jaren geleden de basiscommando’s leerde, deed hij ijverig mee. Tot de snoepjes op waren: dan was de student ribbedebie. Weg snoep, weg gezag. Zei ik al dat hij zijn poot zou geven voor een snack?
Ik vrees dat we nu hetzelfde pad opgaan. Boef steekt met plezier zijn snuit in de korf om een snoepje aan te nemen. Als hij mijn blijdschap ziet, doet hij een dansje. Maar ik moet het niet in mijn hoofd halen het ding vast te maken. Intussen zijn we al dertig dagen, zestig sessies, en honderden snoepjes ver: Boef heeft er schik in. Maar of, en wanneer, we het volgende level halen? Ik durf het niet te zeggen.
Als ik nu nog eens een hond met een muilkorf zie, denk ik: goed gedaan, baasje. Dat kan niet makkelijk zijn geweest.
