Yoshi is geen gewone politieagent, maar wel onmisbaar in het onderzoek naar brandstichtingen. Met zijn uitzonderlijke neus speurt hij brandversnellers op. Zo helpt hij onderzoekers te achterhalen of een brand al dan niet opzettelijk werd aangestoken.
De vlammen zijn gedoofd, de rook is opgetrokken en wat overblijft, is een puinhoop. Tussen verkoolde meubels en brokstukken zoeken politie-inspecteur Pol Fagnot en zijn zwarte labrador Yoshi naar sporen van brandversnellende stoffen. Het is minutieus speurwerk waarbij Yoshi zijn superkracht inzet: zijn reukvermogen.
Waar wij, mensen, het moeten stellen met ongeveer 5 miljoen geurreceptorcellen, hebben honden er gemiddeld zo’n 200 miljoen en sommige rassen zelfs 300 miljoen. Daardoor kunnen ze geuren waarnemen die voor ons niet detecteerbaar zijn. Die indrukwekkende neus maakt hen geknipt om bewijsmateriaal van misdaden op te sporen: van drugs en cash geld tot gsm’s. Yoshi gaat nog een stapje verder. Hij speurt naar bewijzen die letterlijk in rook zijn opgegaan: brandversnellers.
Twee teams
Pol Fagnot werkt al 27 jaar als hondengeleider bij de politie. Eerst werkte hij met patrouillehonden, daarna met speurhonden die vermiste personen opsporen en nu met brandhaarddetectiehond Yoshi.
De eerste Belgische brandhaarddetectiehond was Molly, net als Yoshi een zwarte labrador. Molly werd rond 2004 opgeleid, ongeveer een jaar na een tragische brand in een flatgebouw in Bergen waarbij meerdere doden en gewonden vielen. Speurhonden die brandonderzoekers konden helpen, waren er in België toen nog niet. “In Nederland al wel”, vertelt Pol. “Daarom werd in het hondencentrum van de federale politie onderzocht of we ook in België zo’n hond konden opleiden.”
Vandaag telt België twee branddetectiehondenteams: Pol met zijn vijfjarige labrador Yoshi en Jean-François met zijn Duitse herder. Beide teams zijn afkomstig uit Wallonië, maar worden in het hele land ingezet. “We worden door het parket of een politiezone opgeroepen wanneer er een vermoeden van brandstichting is”, legt Pol uit. Samen doorzoeken Pol en Yoshi woningen, bedrijfsgebouwen en voertuigen op sporen van brandversnellende stoffen. Ook de omgeving kan belangrijke aanwijzingen opleveren. “We zoeken bijvoorbeeld naar jerrycans die in een nabijgelegen veld zijn achtergelaten.” Soms onderzoeken ze zelfs de kledij van verdachten op sporen van brandversnellers.
Speuren naar het onzichtbare
Een achtergelaten jerrycan is relatief makkelijk te vinden, maar brandstichters laten niet altijd zulke duidelijke sporen na. Anders dan een drugshond, die zijn menselijke collega bijvoorbeeld naar een lading cocaïne of een zak pillen leidt, zoekt een brandhaarddetectiehond naar stoffen die onzichtbaar zijn voor het blote oog. Pol moet dus blindelings vertrouwen op zijn hond. “Als Yoshi tijdens een interventie iets aanduidt, nemen we op die plek een staal. Dat wordt vervolgens in het laboratorium geanalyseerd”, vertelt hij.
Brandexperts hebben soms al een vermoeden van waar een brand is ontstaan, maar weten daarom nog niet waar ze het best stalen kunnen nemen. Yoshi helpt hen gerichter te zoeken. Dat is niet onbelangrijk, want elke labo-analyse kost geld. “Als je tien stalen neemt, wil je natuurlijk dat het de juiste zijn.” Volgens Pol is het aandeel stalen waarin effectief brandversnellende stoffen worden aangetroffen sinds de inzet van brandhaarddetectiehonden gestegen van ongeveer 40 naar 80 procent.
Lees verder in WOEF editie november 2026.
Tekst: EM
