Schrijfster Jana Elza Wuyts ontmoet in de Spaanse bergen een zwerfhond die haar leven op z’n kop zet: Boef. Samen met haar man, Marnix Peeters, probeert ze het wilde dier te laten wennen aan het leven als huishond. Jaren later zijn de rollen omgedraaid en verhuizen Jana en Marnix naar de wereld van Boef: de natuur. Met zijn drieën wonen ze nu in de Pyreneeën. En Boef? Die inspireerde Jana om drie boeken te schrijven.
Zou je hetzelfde ras nemen als je opnieuw mocht kiezen? Ik las die vraag onlangs in een Facebookgroep over podenco’s. Het zette me aan het denken.
Boef is een podenco orito. Dat wist ik niet toen ik hem ontmoette. Ik zeg ‘ontmoette’ en niet ‘adopteerde’, want ons verhaal kende een ongewone start. Boef leefde in zijn eentje in de Spaanse bergen waar mijn man Marnix en ik de winter doorbrachten. Er groeide een band met de zwerfhond, maar ons pad liep allerminst over rozen. Toen Boefs leven in gevaar kwam, namen we hem mee naar België. Mensen noemen dat ‘redden’, maar in Boefs ogen hadden wij hem ontvoerd. Hij aardde totaal niet in de mensenwereld. Doodsbang en diepongelukkig blafte hij naar alles wat bewoog. Hij ijsbeerde de godganse dag nerveus langs het raam. Als hij een kat zag, ging het dak eraf. In de auto werd hij ziek. In het bos vergat hij ons bestaan. Als een bezetene trok hij aan de leiband. Hij sprong naar joggers. Ging achter fietsers aan. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
In mijn radeloze zoektocht naar oplossingen ontdekte ik dus dat Boef een podenco orito was: een primitieve hond met een enorme jachtdrift, die bovendien een jaar lang voor zichzelf had gezorgd. Dit was geen dier dat je eventjes naar je hand zette. Wat niet hielp: ik had nul ervaring met honden. Met de moed der wanhoop verslond ik boeken en volgde ik trainingen.
Langzaam won ik zijn vertrouwen. Pas na maanden liet hij zijn mooie kanten zien, die bijzondere raseigenschappen waarover ik had gelezen. Zijn deugenieterij. Hoe hij de clown uithangt door onze spullen te stelen. Zijn eigenzinnigheid. Hij begrijpt precies wat je vraagt, en doet dan iets anders. Tenzij je het potje met snoepjes bovenhaalt, dan hoort hij je van een kilometer ver. Geen greintje agressie vertoont hij: toen hij aangevallen werd door een dolgedraaide hond, liet hij niet eens zijn tanden zien.
Ze zeggen dat je een hond moet kiezen die in je leven past. Dan had ik, met hobby’s als lezen en tuinieren, beter een kalm exemplaar gekozen. Een medebankhanger.
In plaats daarvan kreeg ik een energiebom. Ik had geen keuze: elke dag moest ik uren met hem op pad. Na drie uur stappen kalmeerde hij ietwat. Ik, notoire onsportieveling, ontpopte me tot langeafstandswandelaar. Meer dan twintigduizend kilometer legden we de voorbije zes jaar samen af. Boef bracht me in topvorm.
Onze vriendschap kostte me bloed, zweet en tranen, maar het bracht me het allermooiste op: een hond die ik een zielsverwant mag noemen. Ik kreeg geen hond die bij me paste, maar een dier dat me beter maakte dan ik had durven dromen. Of ik opnieuw een podenco zou kiezen? God weet wat er allemaal op je pad komt. Maar ik zou wel duizendmaal opnieuw voor onze Boef kiezen.
Meer over Boef en Jana: janaelza.com
