© Shutterstock
Vage beschrijvingen, ingewikkelde ingrediëntenlijsten en slimme marketingtermen… Maar wat zit er nu écht in het voer van je hond? Voedingsdeskundige Jordy Willemot onthult elke maand de geheimen van het etiket.
Wie regelmatig de ingrediëntenlijst van hondenvoeding bekijkt, is wellicht al eens de term ‘dierlijke bijproducten’ tegengekomen. Maar wat is dat precies?
“Volgens de Europese regelgeving zijn dierlijke bijproducten delen van dieren die niet voor menselijke consumptie worden gebruikt”, legt orthomoleculair voedingsdeskundige Jordy Willemot uit. Dat betekent echter niet dat deze bestanddelen onveilig of van slechte kwaliteit zijn. “Vaak gaat het om onderdelen die om culturele, economische of commerciële redenen niet op ons bord terechtkomen.” Voorbeelden zijn lever, hart, longen, nieren, milt, pens en kraakbeen. “Wij eten die misschien niet vaak, maar in andere landen worden sommige van deze ingrediënten zelfs als delicatessen beschouwd”, zegt Jordy.
Waarom zitten ze in hondenvoer?
Een biefstuk of kipfilet bestaat hoofdzakelijk uit spiervlees. Maar honden eten van nature niet alleen spierweefsel. “Roofdieren eten ook organen, bindweefsel, vet en andere delen van hun prooi”, aldus Jordy. “Die onderdelen bevatten vaak belangrijke voedingsstoffen. Lever is bijvoorbeeld rijk aan vitamine A, vitamine B12, koper en ijzer. Hart bevat taurine en hoogwaardige eiwitten, terwijl nieren onder meer selenium en B-vitaminen leveren. Vanuit nutritioneel oogpunt kunnen deze ‘bijproducten’ dus bijzonder waardevol zijn.”
Waarom hebben ze een slechte naam?
Dierlijke bijproducten zijn op zich dus niet ‘slecht’, maar het probleem zit in het gebrek aan transparantie. “Wanneer een fabrikant enkel ‘dierlijke bijproducten’ vermeldt op het etiket, weet de consument niet van welke diersoort ze afkomstig zijn, om welke bestanddelen het gaat en in welke verhouding ze aanwezig zijn”, zegt Jordy. Volgens hem kan die onduidelijkheid wantrouwen wekken bij hondeneigenaars.
Wat mag niet in hondenvoer zitten?
Er zijn ook grenzen aan wat in dierenvoeding verwerkt mag worden. In Europa zijn uitsluitend ‘categorie 3-grondstoffen’ toegestaan. “Dat zijn grondstoffen afkomstig van dieren die geschikt waren voor menselijke consumptie”, legt Jordy uit. “Categorie 1 en 2 – de zogenaamde ‘hoogrisicomaterialen’ – zijn uitgesloten. Het gaat bijvoorbeeld om maag- en darminhoud, risicoweefsels die onder de BSE-wetgeving vallen en onderdelen van zieke dieren.” Als voedingsdeskundige krijgt Jordy vaak de vraag of veren, poten en snavels dan in hondenvoeding mogen worden verwerkt. “Het antwoord is ja”, zegt hij. “Maar dat betekent niet dat ze ook nutritioneel interessant zijn.” Veren bestaan bijvoorbeeld voornamelijk uit keratine. “Hoewel keratine een eiwit is, wordt het veel minder goed verteerd dan eiwitten uit spier- of orgaanvlees. Dat toont meteen aan waarom een hoog eiwitpercentage op een etiket niet automatisch gelijkstaat aan hoogwaardige voeding. Toch zijn er voedingen waarin verenmeel wordt gebruikt, onder meer omdat het als hypoallergeen wordt beschouwd.”
Transparantie
Dierlijke bijproducten behoren volgens Jordy tot de meest verkeerd begrepen begrippen in de diervoedingswereld. “Ze zijn niet per definitie slecht en kunnen zelfs zeer voedzaam zijn.” Maar op vlak van transparantie knelt het schoentje vaak. Daarom raadt hij aan om te kiezen voor voeding waarvan de fabrikant duidelijk vermeldt welke ingrediënten zijn verwerkt. “Zo krijgt de consument voldoende informatie om een weloverwogen keuze te maken.”
Tekst: EM
