Anthony Godfroid is een advocaat gespecialiseerd in dierenwelzijnswetgeving. Elke maand schijnt hij zijn licht over een ander onderwerp.
Beste lezer, u weet dat ik het trieste lot draag advocaat te zijn. Het is een veeleisend beroep waarbij ik – en prettig vind ik dat niet – word geconfronteerd met de kleine kantjes van de mens. Tegelijk weet ik daardoor dat zelfs met de meest performante AI-systemen advocaten nodig zullen blijven in onze maatschappij van ruziemakers.
Zo wil ik het met u hebben over de problematiek van stukgelopen relaties en huisdieren. U zult het misschien niet geloven, maar ik word verschillende keren per jaar aangesteld in een dossier waarin een ex-partner geen omgang meer krijgt met de hond of kat die jarenlang deel uitmaakte van het gezin.
Allerlei argumenten worden dan ingeroepen: de hond staat “op mijn naam” in DogID, de ex-partner gaat te klein wonen, de hond is gehecht aan andere dieren die enkel aan één partner toebehoren (men wil de dieren niet scheiden), de hond werd aangekocht door partner X en niet door partner Y, enkel partner X ging naar de dierenarts enzovoort.
Rechters moeten al deze argumenten aanhoren en uiteindelijk, als moderne Salomons, oordelen: wie krijgt het huisdier?
Ik wil in deze rubriek oproepen tot meer redelijkheid. Zulke juridische procedures duren lang en kosten uiteindelijk handenvol geld. Lezers van WOEF kennen intussen mijn mantra: beter voorkomen dan genezen.
Wie tijdens een relatie een hond of kat in het gezin opneemt, maakt daar best goede en duidelijke schriftelijke (!) afspraken over.
Naar wie gaat het dier bij een relatiebreuk? Opteert men voor een gedeeld verblijf of niet? Is er na een eventuele breuk nog omgang mogelijk?
Het is uiteraard niet leuk om zich over deze zaken te moeten buigen als alles nog koek en ei is, maar enige realiteitszin kan nooit kwaad. Aan de meeste romantische relaties tussen volwassen personen komt nu eenmaal een einde. Men kan betreuren dat relaties tegenwoordig sneller (en vaker) op de klippen lopen dan in de goede oude tijd van (over)grootmoeder, maar dat is inmiddels het nieuwe normaal.
Voor veel mensen maken honden en katten onlosmakelijk deel uit van het gezin. Er zijn zelfs wetenschappelijke studies die aantonen dat het rouwproces na het verlies van een hond of kat vergelijkbaar is met het proces na het verlies van een familielid. Voor sommige mensen is het zelfs zwaarder.
Net daarom is het zo belangrijk om duidelijke afspraken te maken. En als het achteraf toch misloopt en u uw huisdier nooit meer te zien krijgt (bijvoorbeeld als wraakmaatregel)? Twijfel dan niet en ga meteen op zoek naar goede juridische bijstand.
Ik adviseer daarbij ook om niet te lang te wachten. Wie te lang stilzit, krijgt in de praktijk vroeg of laat het verwijt dat hij of zij blijkbaar niet écht geïnteresseerd was, of zich bij de situatie heeft neergelegd. Dat argument wordt vervolgens dankbaar ingeroepen voor de rechtbank. Intussen wordt de status quo een feit, gaan berichten verloren, vervagen herinneringen en wordt het moeilijker om met bewijsstukken (dierenartsfacturen, chipregistratie, aankoopbewijs, foto’s, getuigen) aan te tonen dat u minstens het recht heeft om nog te mogen omgaan met het dier dat jarenlang deel uitmaakte van uw gezin.
Met twee dooddoeners wens ik u verder een prachtige zomer toe: scheiden doet lijden en goede afspraken maken goede vrienden.
